BH erit 78 51′, cuius corda 75 47′ 23′′. Et quoniam proportio 93 20′ 14′′ ad 75 47′ 23′′ est ut proportio EZ ad ED, et ut ED ad EC, oportet igitur ut ex partibus quibus ED est 60, linea EZ habeat 73 39′ 17′′, et linea EC 48 52′ 42′′.

〈7〉

Ergo si posuerimus arcus GH et GT 54, iuxta scilicet distantiam equinoctialis eta paralellis qui tanguntur ab orizonti climatis Rodi, quarti scilicet, erit arcus BT 144 partium, cuius corda 94 7′ 37′′, et arcus BH 36 partium, cuius corda 36 4′ 55′′. Et quoniam proportio 94 7′ 37′′ ad 36 4′ 55′′ est ut proportio EZ ad ED et ut proportio ED ad EC, oportet ut EZ sit 183 39′ 48′′, et EC 19 42′. Et iam declaratum est quod hae due lineae simul sumptae sunt diameter praedicti orizontis, quemadmodum diameter circuli signorum est duae semidiametri circulorum tropicorum. Et Est itaque scilicet diameter circuli orizontis 204 partium, cuius medietas est 102. Et distantia eius centri a centro equinoctialis est 82 partium et 3 secundorum. Nunc autem volumus declarare quod polus meriodinalis non debet dessignari in astrolabio. Quoniam enim linea DT et DH monstrant distantiam paralellorum equinoctiali ab ipso equinoctiali, et semidiameter meridionalis circuli est a puncto E usque ad locum ubi lineae DT et EG, ut puta in Z, intersecantur. Exempli gratia: Si posuerimus arcum GT 89 partium, DT necessario ocurret linee EG in extremitate semidiametri paralelli equinoctiali, qui distat ab ipso equinoctiali 89 partibus. Sed distantia poli meridionalis est 90 partium, iuxta scilicet quantitatem arcus GD. Cum igitur ita sit, impossibile est designare polum meridionalem septentrionali iam dessignato. Si enim extraxerimus has duas lineas, scilicet EG et coniungentemcontangentem in puncto D etiam in infinitum, numquam concurrent, cum equidistent. Si autem imaginati fuerimus polum dessignatum esse, scilicet ipsum meridionalem, impossibile erit designare septentrionalem.

〈8〉

Cum autem huiusmodi res declarate sint, oportet demonstremus quod possumus numerare et cognoscere ascensionem signorum in sphera plana, ut et in corporea. Sit equinoctialis ABGD super centro E, et circulus signorum sit ZBHD super puncto centro T, et duarum diametrorum intersecantium invicem ad angulos rectos in puncto E, una coniungat puncta sectionisum equinoctialis scilicet B et D; altera autem transeat super duo centra, scilicet linea AZ et GH; punctaque H Z sint tropica. Manifestum itaque est quod arcus HB et HD, qui sunt due quarte circuli declivis, ascendunt cum arcubus GB et GD, quae sunt duo quarta equinoctialis. Oportet quoque quod simul transeant medium celi et quod simul descendant. Cuius demonstratio est quoniam diameter ZG dividit BD per equa ad angulos rectos in puncto E. Et quoniam intentio est declarare ascensionem signorum in orizonte recto, qui scilicet est tanquam meridianus, qui est linea recta transiens per polum equinoctialis E, idcirco oportet nos accipere duos arcus equales in circulo signorum, scilicet CB et DL.

Extrahamus enim lineas CMEN LQEI. Et quoniam in punctis C L I N transeunt paralelli equidistantes equaliter distantes ab equinoctiali, ita ut punctus C opponitur puncto N in potentia, et similiter