comprehensa ab E et Z: E quidem ad duas partes, Z vero ad II½.

Quoniam quidem si ab A fuerit sumpta recta subtendens circumferentiam semissis, ut recta AH, recta subtendens circumferentiam HBZ quae est II partium, non data est, eo quod AZ recta subtendens II½ non data est. Manifestum quod vero subtendens circumferentiam HBEG II½ partium data est (hoc est, HG; hoc est, AZ), quia AG recta data est per lineares demonstrationes, perspicuum est. Ulterius vero, rursum si habemus rectam AH subtendentem semissem partis et rectam AZ subtendentem II½, inveniemus etiam eam quae subtendit circumferentiam II partium, rectam se HZ, eodem utentes theoremate. Et perspicuum est quod hic rectam AH et AZ sumpsimus ad demonstrationem, quarum nulla per lineas demonstrata est, sed utraque ex crassioribus computationibus sumpta. Et manifestum est quod inordinata a nobis media est doctrina rectarum, quia prima subtendens circumferentiam II½ demonstrata, deinde verum subtendens circumferentiam II partium. Non igitur volvit semisse nec triente circumferentiae incrementum canonis facere, aut quia nequaquam quantitates rectarum minorum proportionaliter sumendo assequi potest, aut etiam quia per difficultatem calculi hoc ei apparet. Igitur, doctrina rectarum in circulo linearum hoc modo facillime tractata est. Verum, ut sicut paulo ante indicatum est, quantitates rectarum et circumferentiarum ad quemcumque usum in promptu habeamus, canonis fabricam earum posuit, ut in promptu quantitates earum habeamus computatas, et non in linearibus demonstrationibus haereamus. Fecit autem canonem quadragenorum quinorum versum propter commoditatem sequentem in apparentibus motibus Solis et Lunae et reliquarum stellarum. Posuit autem tres ordines. In primo ordine posuit circumferentias per semissem partis crescentes, qualium circulus est CCCLX. In secunda,