est 31 32′, de circulo descripto circa triangulum EQI. Ergo de partibus quibus 360 partes correspondent quatuor angulis rectis, erit angulus EQI: 15 partium et 46 minutorum, et propterea quod est equalis angulo TEM, per 8 sexti erit arcus SM: 15 6′, differentia scilicet inter ascensionem obliquam horum duorum signorum et ascensionem eorum rectam, quae est ut supra diximus, 57 48′. A quibus, si dempserimus 15 46′, remanebit ascensio Aquarii et Piscium simul: 41 58′. A quibus, si de dempserimus ascensionem Piscium, remanebit ascensio Aquarii: 22 46′. Si autem addiderimus 15 46′ ascensioni rectae Virginis et Leonis, scilicet 57 48′, proveniet ascensio obliqua Leonis et Virginis: 73 34′. A quibus, si dempserimus ascensionem obliquam Virginis, scilicet 36 28′, remanebit ascensio obliqua Leonis: 37 6′. Et est manifestum quod ascensio Tauri est equalis ascensioni Aquarii, et ascensio Scorpionis ascensioni Leonis. Et quoniam Gemini et Capricornus ascendunt cum residuo ascensionis correspondentis unicuique quarte Geminorum et Capricorni, similiter quoque Cancer et Sagittarius ascendit cum residuo ascensionis obliquae correspondentis unicuique quartae Cancri et Sagittarii. Ideo Gemini et Capricornus habebunt ascensionem 29 partium et 17 minutorum; Cancer autem et Sagittarius, unusquisque eorum, 35 15′, de partibus scilicet quibus equinoctialis est 360. Talis itaque est computatio ascensionis signorum in climate quarto Rodi, qui est in medio habitationis, et secundum hanc exemplificationem possumus fas facere in omni climate.

〈14〉

Huc usque, in hac prima parte huius tractatus, tractavimus de circulis paralellis equinoctiali et de ascensionibus signorum. Deinceps autem tractabimus de paralellis ipsi circulo signorum, ut inveniamus situs stellarum fixarum et dessignemus eos in ipsa re〈c〉tae. Accipiamus itaque, de circulis dessignatis, circulum exteriorem, qui scilicet continet reliquos circulos, et sit circulus ABGD super centro E, qui locum meridiani obtineat; et eius diametri, intersecantes invicem ad angulos rectos, sint AG BD. Deinde secemus, a puncto D, arcum DZ 66 partium, secundum scilicet distantiam initii Capricorni a polo equinoctialis; et extrahamus, a puncto G, lineam equidistantem lineae ED, quae sit GH. Et coniungemus D cum Z per lineam HD; et a puncto H erigamus perpendicularem HT super lineam ED; coniungamusque G cum D per lineam secantem, sit in puncto K. Dico quod si secuerimus de linea EG lineam equalem TK, scilicet EL, et super centro E descripserimus circulum QLM secundum quantitatem distantiam EL, circulus ABGD distabit a circulo QLM secundum quantitatem arcus similis arcui DZ. Sed ut hec rectae demonstremus, iungamus G Q cum M per lineam secantem circulum QLM in puncto N. Et ideo erit arcus MN similis arcui DZ; similiter, arcus GZ, residuus de quarta circuli, erit similis arcui LN, residuo de una quarta. Hoc autem manifestum est et clarum ex hoc: Nam proportio, per 2 sexti DE ad EG est ut DT ad TK, quoniam