rectam subtendentem dodrantem unius partis 0° 47′ 7′′ 39′′; et harum sesquitertia sunt 1° 2′ 50′′ 12′′′; erit igitur per ducta recta subtendens unam partem minor 1° 2′ 50′′ 12′′′. Demonstrata est autem etiam maior 1° 2′ 50′′, et erit discrimen 12 tertiarum sexagesimarum, quae sunt pauciores multo quam 30, et nihil absurdi huiusmodi demonstrationem sequitur. Postquam igitur crassiore calculo demonstratur, quia non etiam in maioribus procedit, ad demonstrationem sicut ipse inquit in lemmatio, quod etsi non universaliter potest quantitates definire, quemadmodum hoc ordine demonstramus unam partem subtendentem 1° 2′ 50′′ proxime. Ordine theoremate dimidiationis prius demonstrato usus (hoc est, sumpsit circumferentiam unius partis inscripta recta subtendente ipsam), sequutus demonstrationem theorematis, invenit rectam subtendentem semissem eiusdem circumferentiae (hoc est, subtensam semissis partis), crassius videlicet usus recta subtensa unius partis, quae ex crassioribus, ut diximus, computationibus est desumpta, quae sunt positae ab eo 0° 31′ 25′′ proxime. Postquam itaque dicto modo per dimidiationem invenit subtendentem semissem partis, consequenter dictis ab eo paulo ante utitur, quia si habemus subtensam semissis, haec, tum per compositionem tum per excessum qui ad rectas datas et comprehendentes intervalla et reliquas omnes intermedias, nobis complebit. Deinceps, per semissem partis reliqua intermedia spatia complevit, quae fiunt per incrementa partis et semissis, quemadmodum in primo intervallo, exempli gratia, primae semissis partis ad tres, sequutus est theorema tum per compositionem tum per excessum. Ponit enim semicirculum et ordine sumit duas circumferentias, tum sesquipartis tum semissis partis, et coniunxit rectas datas subtendentes illas circumferentias, usus theoremate per compositionem, invenit recta utraque simul circumferentias in unum subtendentem (hoc est, subtendentem duas partes). Deinde etiam, ab extremita-